Το περιοδικό Ταϊμ, το οποίο δεν χρειάζεται, πιστεύω, συστάσεις, ανακοίνωσε σήμερα τη λίστα του με τα κορυφαία πρόσωπα για το 2007. Στην κορυφή αυτής ήταν, παραδόξως, ο νυν πρωθυπουργός της Ρωσίας, Βλαντιμίρ Πούτιν.

Πως κι έτσι;

Είναι απλό το θέμα, λέει ο Ρίτσαρντ Στένγκελ (ο δημοσιογράφος του περιοδικού): ο Πούτιν είναι ένας “τολμηρός” ηγέτης, ένας ηγέτης που “αλλάζει το σκηνικό”, και που πάνω απ’ όλα έχει φέρει “σταθερότητα” σε μια χώρα που “σπάνια τη γνώρισε”, και που υπό την ηγεσία του ανέκτησε το ρόλο της παγκόσμιας υπερδύναμης.

Δεν είναι βεβαίως όλα ρόδινα, προειδοποιεί ο Στένγκελ. Ο Πούτιν δεν είναι δα και κανένας “πρόσκοπος”. Ούτε τον ελεύθερο λόγο πολυγουστάρει, ούτε και είναι δημοκράτης με την έννοια που γνωρίζουμε “στη Δύση”, και την σταθερότητα που τόσο θαυμάζει το Ταϊμ την έχει επιβάλλει εις βάρος “αξιών και ιδεών που τυχαίνουν εκτίμησης στα ελεύθερα έθνη”.

Άσε που δεν ξέρουμε καν αν θα γυρίσει τη Ρωσία σε μια “εποχή καταπίεσης” στα επόμενα 10 χρόνια. Όλα είναι πιθανά σε αυτή τη ζωή.

Ωστόσο το κατόρθωμα της σταθερότητας είναι τόσο εντυπωσιακό, που κάνει το Ταϊμ να παραβλέψει τέτοιες λεπτομέρειες μέσα στον ενθουσιασμό του για τον “ατσάλινο” και “αποφασισμένο” Πούτιν.

Τι κι αν λέγεται ότι ο Πούτιν, αυτός ο πρωταθλητής της σταθερότητας, κέρδισε τις τελευταίες εκλογές με βία, απειλές και προπαγάνδα;

Τι κι αν όσοι φωνάζουν για τον Πούτιν και τις αντιδημοκρατικές πρακτικές του, όπως η Άννα Πολιτκόφσκαγια και ο Αλεξάντερ Λιτβινένκο, δολοφονούνται με τον πλέον γκανγκστερικό τρόπο;

Τι κι αν το έγκλημα και ο εξτρεμισμός, στη νέα Ρωσία της σταθερότητας, φαίνονται να ανεβαίνουν;

Τι κι αν ήρθαμε πρόσφατα στα πρόθυρα ενός νέου ψυχρού πολέμου;

Τι κι αν συνεχίζει να βομβαρδίζει και να δολοφονεί άδικα Τσετσένους άμαχους και άμαχες, προκειμένου να διεξάγει το δικό του βρώμικο πόλεμο στην δικιά του αυλή;

Ο Πούτιν έφερε “σταθερότητα” στη Ρωσία και την έβαλε ξανά στο παιχνίδι της παγκόσμιας εξουσίας. Αυτό μετράει.

Γι’ αυτό άλλωστε και το ύφος του άρθρου δεν είναι κατηγορηματικό ή επικριτικό. Δεν τον κρίνει το Ταϊμ τον Πούτιν, τον θαυμάζει.

Κι είναι όντως αξιοθαύμαστο κατόρθωμα το να μπορείς να στήνεις εκλογές, να διεξάγεις πολέμους, να απειλείς και να σκοτώνεις ανεξέλεγκτα, και να μην σου τη λέει ούτε ΕΝΑΣ για αυτό. Τουλάχιστον, ούτε ένας από αυτούς που ακούγονται.

Είναι αξιοθαύμαστη περίπτωση ο άνθρωπος της χρονιάς, ο οποίος επιβάλλει σταθερότητα χωρίς τον παραμικρό δισταγμό ή διαφωνία μέσα στη παγκόσμια υπερδύναμη του, πράγμα που στο βαθμό αυτό δεν το τολμούν καν οι περισσότερες δυτικές χώρες, συμπεριλαμβανομένης της χώρας όπου το Ταϊμ γράφεται.

Γιαυτό και τον τιμά με τον τίτλο αυτό το Ταϊμ, ενώ παράλληλα φροντίζει με δύο-τρία αφηρημένα “αλλά” να δείξει και την άλλη πλευρά του “θαύματος”. Φωτίζοντας ωστόσο το μέγεθος του “επιτεύγματος”, το Ταϊμ αφήνει να εννοηθεί ότι ίσως και να αξίζει να αφήσει κανείς τις “αξίες και ιδέες” της δημοκρατίας κατά μέρος, όταν διακυβεύονται αξίες όπως η “σταθερότητα” και το διεθνές στάτους.

Μόλις πριν από λίγα λεπτά, διάβασα στην Καναδέζικη Globe and Mail πως η Αμερικάνικη ηγεσία φαίνεται να έχει βρει την λύση στο Ιρανικό πρόβλημα- την ίδια, συμπτωματικά, που έχει δώσει τόσο στο Ιρακινό όσο και στο Βιετναμέζικο πρόβλημα παλαιότερα. Βόμβες, και μάλιστα μπόλικες.

Τα γεράκια των ΗΠΑ φαίνονται να πιστεύουν πως, παρά τις αυξημένες υποχρεώσεις των ΗΠΑ στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, μπορούν μέσα σε ένα διάστημα από 2 βδομάδων το πολύ να αφανίσουν πυρηνικές εγκαταστάσεις, πυραυλικές εγκαταστάσεις, και στρατιωτικές και ναυτικές βάσεις. Μέσω εντατικών βομβαρδισμών από γη, αέρα και θάλασσα, οι ΗΠΑ ελπίζουν ότι θα μάθουν στο Ιράν να φέρεται, όπως έκανε άλλωστε και το Ισραήλ παλαιότερα με τη Συρία και το Ιράκ.

Το μόνο που φαίνεται να τους απασχολεί είναι το εάν το Ιράν, σε αντίθεση με τους προαναφερθέντες, θα αντιδράσει, και πόσο άσχημη θα είναι η αντίδραση αυτή. Χώρια δηλαδή που ο Αραβικός πληθυσμός δεν θα ενθουσιαστεί κιόλας, όταν θα δει ότι οι ΗΠΑ βομβαρδίζουν άλλη μια χώρα σε μια ήδη βασανισμένη περιοχή.

Βεβαίως, αυτό δεν τους σταμάτησε όταν έλουζαν τους Ιρακινούς με συμβατικές βόμβες και πυραύλους αέρος-εδάφους, όπως δεν σταμάτησε και τους Ισραηλινούς όταν, χωρίς να υπολογίζουν τίποτα και κανένα, πήραν το νόμο στα χέρια τους και βομβάρδισαν τη Συρία και το Ιράκ επειδή θεώρησαν ότι απειλήτο το κράτος τους.

Το τυπάκι όμως πιστεύει ότι το Ιράν δεν είναι ούτε Συρία, ούτε Ιράκ. Είναι μια χώρα αποφασισμένη να πάρει την μοίρα της στα χέρια της, έχει σμιλεύσει συμμαχίες και συνεργασίες με δυνατούς ‘παίχτες’ στο διεθνές στερέωμα, ενώ έχει επιδείξει διπλωματική ευλυγισία που λίγες χώρες που έχουν δεχτεί ανάλογη πίεση έχουν επιδείξει (ποιός αλήθεια μπορεί να ξεχάσει το επεισόδιο της σύλληψης των Βρετανών πεζοναυτών, και την εντυπωσιακή- από διπλωματική άποψη- κατάληξη του;).

Δε νομίζω επομένως ότι είναι τόσο εύκολος στόχος το Ιράν. Οι στρατηγοί και οι συμβουλάτορες στις ΗΠΑ σαφέστατα το σκέφτονται αρκετά το ζήτημα, ειδάλλως θα είχαν ήδη ξεκινήσει να επιτίθενται στους Ιρανούς.

Η γνώμη μου είναι ωστόσο, ότι πρέπει να το ξανασκεφτούν λίγο ακόμα, τουλάχιστον μέχρι να καταλήξουν στη λύση της διπλωματίας. Κι αυτό γιατί η λύση της βόμβας στην περίπτωση του Ιράν, είναι το ίδιο αποτελεσματική με ένα μπουκαλάκι μπεταντίν σε ένα κομμένο άκρο.

Περισσότερα για τα σχέδια βομβαρδισμού

Περισσότερα για τις συνεργασίες του Ιράν