Αναρτήθηκε από: Τυπάκι | Ιουλίου 5, 2009

Σαν να μην πέρασε μια μέρα

Η παλιά έκδοση Η νέα έκδοση... Μέλος της Ιταλικής "Εθνικής Φρουράς"

Σας θυμίζουν κι εσάς κάτι οι νέες ομάδες περιπόλου της Ιταλίας, ή μου φαίνεται;

Advertisements
Αναρτήθηκε από: Τυπάκι | Ιουνίου 21, 2009

Μύγες στο γάλα μας

Θα ήταν τουλάχιστον κουτό να πει κανείς ότι σκηνικά όπως αυτό της Ηλείας δεν γίνονται αλλού.

Γίνονται και σε χώρες «πιο ανεπτυγμένες από εμάς».

Για να είμαι ειλικρινής όμως, ούτε με ενδιαφέρει αυτό, ούτε με εφησυχάζει το γεγονός ότι εδώ τους δέρνουμε και δεν έχουμε τουλάχιστον πρόβλημα με τις διεθνείς μας σχέσεις.

Αυτό που με ενδιαφέρει και με καίει, είναι η κοντοφθαλμοσύνη και η αδιαφορία τόσο των εκάστοτε «άνω», όσο και των μονίμως «κάτω».

Όλες οι ιστορίες κακομεταχείρισης μεταναστών έχουν ένα κοινό μοτίβο: την άθλια ζωή τους, η οποία αναφέρεται απ’ έξω – απ’ έξω, λες και είναι κάτι που ξέχασε να γράψει ο ρεπόρτερ και το έβαλε τελευταία στιγμή

Έλα όμως που εκεί είναι το μεγάλο θέμα. Οι μετανάστες στη χώρα μας είναι πολλοί, και οι περισσότεροι φτωχοί. Προσπαθούν να βγάλουν λεφτά όπως όπως, πουλώντας τσάντες, γυαλιά, καθαρίζοντας παρ μπριζ, και ενδεχομένως και φτάνοντας στο σημείο να κλέψουν ή να εγκληματίσουν. Επειδή είναι πολλοί επίσης, και επειδή το ελληνικό κλίμα απ’ ότι φαίνεται δεν είναι και τόσο ζεστό, κυκλοφορούν και βγαίνουν ομαδικά. Όπως δηλαδή και πολλοί Έλληνες του εξωτερικού, θα έλεγε κάποιος κακοπροαίρετος. Εν ολίγοις οι μετανάστες είναι παντού: στα λεωφορεία, στις πλατείες, στα χωριά, παντού. Δεν πατάνε μόνο εκεί που χρειάζεται μπαγιόκο και παίζει πόρτα: στα κλαμπάκια, τα μπαράκια, και τις μαγαζοπεριοχές των μεγάλων πόλεων. Εκτός αν είναι να πουλήσουν κάτι…

Πολλοί Έλληνες κατ’ επέκτασην, συμπεριλαμβανομένων αυτών που τους έχουν στη δούλεψη τους με μισθούς υπό-πείνας, βρίσκουν ότι οι μετανάστες χαλάνε το τοπίο των πόλεων, κατακλύζουν πάρκα και μέσα μαζικής μεταφοράς, και αλλοιώνουν τον «εθνικά αγνό» χαρακτήρα της χώρας μας. Και το «πολλοί» δεν είναι σχήμα λόγου. Όλοι είδαμε τι έκανε το ΛΑ.Ο.Σ. στις ευρωεκλογές… και με τι ατζέντα το έκανε αυτό.

Πρόβλημα; Συμφωνούμε.

Ως στοιχειωδώς νοήμον ον βέβαια, δε με απασχολεί η αισθητική διάσταση του θέματος. Και δεν είμαι καθόλου διπλωμάτης σε αυτά τα θέματα: πιστεύω ακράδαντα ότι αν σε ενοχλεί πολύ το γεγονός ότι έχει πολλούς Πακιστανούς το λεωφορείο, έχεις στην καλύτερη περίπτωση ένα πολύ πολύ απλό μυαλό, με αναλυτική ικανότητα μονοκύτταρου οργανισμού.

Εγώ εντοπίζω το πρόβλημα αλλού: στο ότι έχουμε πολλούς ανθρώπους στη χώρα μας, και δεν έχουμε σκεφτεί σοβαρά τι θα κάνουμε με αυτούς. Για λόγους που ένα ποστ δεν αρκεί να τους αναλύσουμε, και που συμπεριλαμβάνουν όπως είναι λογικό την παρούσα οικονομική κρίση και την έλλειψη μεγάλων έργων όπως οι Ολυμπιακοί του 2004, πάρα πολλοί εκ των μεταναστών δεν έχουν δουλειά, και κατ’ επέκταση τίποτα. Ακόμα και οι μετανάστες που είναι χρόνια εδώ και έχουν κάνει παιδιά εδώ, πρέπει να περάσουν χίλια γραφειοκρατικά κύματα μπας και πάρουν την ελληνική ιθαγένεια.

Κι απο πάνω, το κράτος τους αντιμετωπίζει με εκφοβισμό και αδιαφορία.

Το κράτος εννοείται πως ξέρει τι κάνει.

Ο εκφοβισμός και η αδιαφορία πιάνουν, όταν είσαι σε μια ξένη χώρα, χωρίς δικαιώματα και με τον φόβο της επιστροφής σε μια ακόμα χειρότερη χώρα, τη δική σου. Αλλά δεν είναι  λύση.

Και δεν είναι λύση επειδή απλούστατα δεν γίνεται να τους διώξουμε όλους. Είναι λογιστικά αδύνατον, και ανθρωπιστικά απαράδεκτον.

Από τη στιγμή λοιπόν που δεν γίνεται να τους διώξουμε, αναγκαστικά μένουμε με την επιλογή να τους κρατήσουμε. Και για να αποφύγουμε στο μέλλον αναταραχές και γεγονότα όπως αυτά των εξεγέρσεων της Γαλλίας, πρέπει να κάνουμε αυτούς τους ανθρώπους να νιώσουν ότι είναι σπίτι τους. Και αυτό μπορούμε να το κάνουμε μόνο μέσω ενσωμάτωσης και ανθρώπινης μεταχείρισης.

Ακόμη και αν αφαιρέσουμε εντελώς τον ανθρωπιστικό παράγοντα από την εξίσωση αυτή, και μείνει μόνο η λογική, είναι προφανές το γιατί μας συμφέρει να ενσωματώσουμε όλους αυτούς τους ανθρώπους.

Εκτός δηλαδή κι αν μας συμφέρει όλοι οι μετανάστες, και όλες οι εθνικές μειονότητες μέσα στην Ελλάδα να βλέπουν το κράτος και τους Έλληνες εχθρικά.

Εκτός κι αν μας συμφέρει να ωθήσουμε τους Ασιάτες μετανάστες στην εγκληματικότητα, και τις μεγάλες μειονότητες μας στα δίχτυα εθνικιστικών οργανώσεων που περιμένουν πως και πως να στρατολογήσουν κόσμο νέο, απογοητευμένο και θυμωμένο

Τότε πάω πάσο. Αλλα πιστεύω ότι ακόμα και ο πιο αναίσθητος άνθρωπος στην Ελλάδα θα τρόμαζε με ένα τέτοιο σενάριο.

Όλοι θα τρόμαζαν.

Αλλά κανείς δεν βλέπει πως οδεύουμε προς την μεγάλη τρομάρα.

3166406019_594134e27b

Αναρτήθηκε από: Τυπάκι | Δεκέμβριος 21, 2007

Μπαρμπούτσαλα

Ομιλία του Γρηγόρη Ψαριανού στη Βουλή των Ελλήνων, 20-12-07

ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Αναστάσιος Νεράντζης): Το λόγο έχει ο Βουλευτής του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. στη Β’ Αθηνών κ. Ψαριανός Γρηγόρης.ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΨΑΡΙΑΝΟΣ: Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε.

Κύριοι συνάδελφοι, τρεις ημέρες μιλάμε για τον Προϋπολογισμό. Βγαίνουμε τώρα εδώ στο τέλος -ανάμεσα σε όλους τους τελευταίους και εγώ- να σας πούμε λίγα λόγια για τον καιρό. Όπως είναι το δελτίο ειδήσεων, στο τέλος βγαίνει το δελτίο για τον καιρό. Θα σας πούμε, δηλαδή, λίγα λόγια για τον καιρό.

Ο καιρός, λοιπόν, είναι πάρα πολύ άσχημος και αυτό αποδεικνύεται και από τον τρόπο και από τη διαδικασία, που ισχύει και λειτουργεί εδώ μέσα και με τον Κανονισμό της Βουλής και το βλέπουμε και σε αυτήν τη διαδικασία της συζήτησης για τον Προϋπολογισμό. Περνούν σαν ένα είδος τσιγκολελέτας οι Βουλευτές του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και της Νέας Δημοκρατίας ή οι Βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και κάθε επτά ή οκτώ τέτοιους πρωταγωνιστές, ζεν πρεμιέ, βγαίνει και ένας από τον κατιμά, από τους ενοχλητικούς, από τους παρεπιδημούντες. Μιλάμε για ένα ιδιότυπο, μόνιμο, δικομματικό συστηματάκι, που δουλεύει από το Βενιζέλο και το Βασιλιά, μετά από τον Παπάγο και τον Πλαστήρα, μετά από την ΕΡΕ και το Κέντρο, μετά από το ΠΑ.ΣΟ.Κ. και τη Νέα Δημοκρατία ή τη Νέα Δημοκρατία και το ΠΑ.ΣΟ.Κ.

Μιλούν, λοιπόν, οι δύο διαχειριστές και μετά βγαίνει ένας κομπάρσος, για να πει και αυτός –ας πούμε- τη σαχλαμάρα του. Και αυτό το πράγμα τώρα λέγεται κοινοβουλευτική λειτουργία σε μια Βουλή που είναι στημένη δικομματική και ερχόμαστε τώρα να μιλήσουμε για τον Προϋπολογισμό και να πούμε τι;

Την πορεία στις 12 του μηνός την είδατε; Τρεις φορές από τη ΓΣΕΕ έως τη Βουλή; Τρεις φορές γύριζε πίσω το ένα μέρος και έμενε το δεύτερο, γύριζε πίσω το δεύτερο και έμενε το τρίτο. Περιμένετε να δείτε τις πορείες της επόμενης χρονιάς, για να μου πείτε εσείς ποια είναι η φροντίδα του κράτους και της Κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας, αλλά και των προηγούμενων Κυβερνήσεων και της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑ.ΣΟ.Κ., για αυτόν τον κοσμάκη που μας ακούει, που μας βλέπει, που σας βλέπει, γιατί κυρίως εσάς βλέπει και ακούει. Γιατί εσείς κάνετε, φτιάχνετε και ρυθμίζετε και εμείς οι άλλοι έχουμε ένα μικρό κομματάκι λόγου, για να πούμε δύο κουβέντες.Να πούμε, λοιπόν, δυο κουβέντες για τι; Ότι είμαστε όλοι ευχαριστημένοι; Ότι σκίζουμε; Ότι είμαστε μια πανίσχυρη ευρωπαϊκή οικονομία που μας ζηλεύουν η Δανία, η Σουηδία, η Φινλανδία, ακόμη και η Τσεχία και η Πορτογαλία, δηλαδή χώρες που μπήκαν στην Ευρωπαϊκή Ένωση πολλά χρόνια μετά από εμάς; Μας βλέπουν και μας ζηλεύουν; Μας θαυμάζουν; Μας κλέβουν και τις συνταγές; Κοιτάνε τι θα κάνουν εδώ οι δικοί μας Υπουργοί, παίρνουν σκονάκι και τα σημειώνουν, για να κάνουν την πατέντα, για να κάνουν αυτό το μεγαλείο της οικονομίας που έχουμε καταφέρει εμείς, που κάνει ο καφές στην Ελλάδα 4 ευρώ και σε όλη την Ευρώπη κάνει 1 ευρώ, που κάνει το πακέτο 10 ευρώ και σε όλη την υπόλοιπη Ευρώπη κάνει 5 ευρώ; Η βενζίνη εδώ έφθασε τις τιμές που έχει στις Βρυξέλλες, στις Βρυξέλλες όμως οι άνθρωποι παίρνουν τετραπλάσια απ’ ό,τι παίρνουν εδώ.

Μας αρέσει να λέμε ότι όλα είναι θέμα παιδείας, η συμπεριφορά, ο τρόπος που μιλάμε, ο τρόπος που οδηγούμε, που ερωτευόμαστε, που δουλεύουμε. Όλα είναι θέμα παιδείας. Και πού την έχουμε γραμμένη την παιδεία; Το αίτημα πριν από σαράντα πέντε χρόνια ήταν «προίκα στην παιδεία 15%». Το 15% δεν είναι πολύ. Τώρα έχουμε βάλει στόχο για την παιδεία το 5% και έχουμε καταφέρει να είναι 3% και κάτι ψιλά. Είναι 5% ο στόχος για την παιδεία!

Γιατί βάζουν τόσο μικρό στόχο; Βάλτε 50%, το ίδιο είναι. Τσάμπα είναι οι στόχοι. Να πούμε ότι φέρνουμε για τον πολιτισμό 30%, 30% για την παιδεία, 30% για την υγεία και την πρόνοια. Και ας πετύχουμε 1,5%, δεν πειράζει. Έτσι κι αλλιώς, 1,5% θα πιάσουμε. Και μετά θα βγούμε και θα κάνουμε απολογισμό για τους προηγούμενους προϋπολογισμούς. Και αυτό γίνεται τώρα συνέχεια, τα βλέπει ο κόσμος -ο ίδιος αυτός ο κόσμος- ο οποίος ψηφίζει στριμωγμένος σε ένα σύστημα που είναι καλπονοθευτικό, που είναι ληστρικό, που βαφτίζει πλειοψηφίες, τις μειοψηφίες. Επαίρεται η Κυβέρνηση ότι είναι η κυβέρνηση της Πλειοψηφίας. Ποιας πλειοψηφίας; Είναι πλειοψηφία το 42%, που στην πραγματικότητα είναι 30%; Αυτό είναι πλειοψηφία; Μήπως είμαστε άσχετοι από νούμερα; Ποια είναι αυτή η πλειοψηφία που λέμε, «η λαϊκή βούληση…»;

Ποια λαϊκή βούληση; Η Κυβέρνηση 30% έχει στο σύνολο του λαού. Μετά βίας 42% θλιβερή μειοψηφία, επί των ψηφισάντων. Μετρήστε τα λευκά, τα άκυρα και τις αποχές. Όλος αυτός ο κόσμος, τι νομίζετε δηλαδή ότι είναι; Δεν ενδιαφέρονται, ας πούμε, για την πραγματικότητα στην Ελλάδα; Δεν ενδιαφέρονται για αυτή τη ζωή που ζουν δεκαετίες και αυτοί και τα παιδιά τους και που τριάντα χρόνια τους παίρνουν με τα ασφαλιστικά ταμεία τις εισφορές και τώρα δεν έχουν να τους πληρώσουν; Δεν έχουν να τους δώσουν συντάξεις, περιμένουν να πεθάνουν, να πάνε 70, 75, 80 ετών. Πάμε τις ηλικίες όλο πιο πίσω, μήπως προλάβουμε και πεθάνουν μερικοί, να γλιτώσουμε, ας πούμε. Τα έχουμε πάρει αυτά τα λεφτά; Τι πάει να πει, «δεν έχουμε να πληρώσουμε τις συντάξεις». Να πάτε να βρείτε, να δανειστείτε πάλι. Μαθημένοι είμαστε, όλο δανειζόμαστε.

Καθόμαστε και συζητάμε για τον Προϋπολογισμό για τον αθλητισμό. Ο Προϋπολογισμός για τον αθλητισμό είναι στις μεγάλες ΠΑΕ. Να χαρίσει τα χρέη, να τους φτιάξει γήπεδα, σε τρεις-τέσσερις ομάδες το πολύ, άντε καμιά πέμπτη, να πάρει κανένα γηπεδάκι κανένας εξωφυλαρούχας και να τους χαρίσουμε τίποτα χρέη. Αυτό είναι αθλητισμός; Ο ερασιτεχνικός αθλητισμός φυτοζωεί, χαροπαλεύει. Για πηγαίνετε στις γειτονιές και στις συνοικίες, να δείτε τα ερασιτεχνικά σωματεία, που είναι ξεβράκωτοι, ξυπόλητοι σε αλάνες. Αυτός είναι ο αθλητισμός που φροντίζουμε, για τέσσερις μεγάλες ΠΑΕ, που είναι βασικά δύο; Δηλαδή, ο πολιτισμός είναι τα δύο Μέγαρα Μουσικής και άλλες δυο-τρεις ιδιωτικές επιχειρήσεις μεγαλοσυμφερόντων και μεγαλοεκδοτών; Πού είναι τα δημοτικά περιφερειακά θέατρα, που ανθούσαν σε ένα βαθμό; Πού είναι οι μικρές ομάδες να στηριχτούν; Πού είναι ο νέος ελληνικός κινηματογράφος, πού είναι ο παλιός ελληνικός κινηματογράφος;

Τίποτα από όλα αυτά δεν υπάρχει.

Πού είναι η υγεία και η πρόνοια; Στα ιατρικά κέντρα των ιδιωτικών συμφερόντων. Και προσπαθούμε να κάνουμε ένα σχέδιο. Λένε μερικοί αντιπολιτευόμενοι ότι δεν υπάρχει σχέδιο. Βεβαίως υπάρχει σχέδιο, απόλυτης απαξίωσης. Να τελειώσει η παιδεία, να την πουλήσουμε σε τέσσερα άτομα, να τελειώσει η υγεία, να την πουλήσουμε σε πέντε Αποστολόπουλους, Ψαριανούς, δεν ξέρω ποιους, να τελειώσει η πρόνοια, να την πουλήσουμε σε πέντε ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες, να κλείσουμε τον αερομεταφορέα, να βγάλουμε πέντε εταιρειούλες από κάτω ημετέρων και να στηρίξουμε τέσσερα-πέντε καρτέλ σε κάθε τομέα. Καρτέλ στο γάλα, καρτέλ στην ακτοπλοΐα. Τα εισιτήρια για να πας στη Δονούσα και να γυρίσεις –που θες ένα μήνα για να πας και να γυρίσεις- είναι 600 ευρώ και πας με 60 ευρώ στο Βερολίνο, κυριλέ στο αεροπλανάκι σου. Καρτέλ στην ακτοπλοΐα, καρτέλ στο γάλα, καρτέλ στην ιδιωτική τηλεφωνία, στα λιμάνια, παντού. Η μόνη στήριξη που έχει δώσει η Κυβέρνηση αυτή και συνεχίζει να δίνει, γιατί μάλλον αυτή είναι η δουλειά της, είναι στα ιδιωτικά συμφέροντα και σε δέκα-δεκαπέντε ομίλους συμφερόντων. Όλα τα υπόλοιπα είναι μπαρμπούτσαλα, με συγχωρείτε.

ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ; Τι πάει να πει αυτό;
ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΨΑΡΙΑΝΟΣ: Μπαρμπούτσαλα πάει να πει πομφόλυγες. Είναι τίποτα, είναι λόγια στον αέρα.
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΜΠΑΝΤΟΥΒΑΣ: Μα, δεν ντρέπεστε λίγο; Κύριε Πρόεδρε, να τον επαναφέρετε στην τάξη.
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Αναστάσιος Νεράντζης): Ο χρόνος σας πέρασε, κύριε συνάδελφε.
ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΨΑΡΙΑΝΟΣ: Μας ακούει ο κόσμος, ξέρει ο κόσμος.
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Αναστάσιος Νεράντζης): Κύριε συνάδελφε, ο χρόνος σας πέρασε.
ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΨΑΡΙΑΝΟΣ: Έχετε μιλήσει με ανθρώπους στο δρόμο; Ποτέ.
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Αναστάσιος Νεράντζης): Ο χρόνος σας πέρασε, παρακαλώ τελειώστε.
ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΨΑΡΙΑΝΟΣ: Βγείτε να μιλήσετε.
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Αναστάσιος Νεράντζης): Παρακαλώ τελειώστε.
ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΨΑΡΙΑΝΟΣ: Θα τελειώσω…
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Αναστάσιος Νεράντζης): Όχι, θα τελειώσω. Τελειώστε τώρα.
ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΨΑΡΙΑΝΟΣ: Μόνο είκοσι δευτερόλεπτα, κύριε Πρόεδρε.
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Αναστάσιος Νεράντζης): Παρακαλώ, τελειώστε τώρα, δεν έχουμε την πολυτέλεια.
ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΨΑΡΙΑΝΟΣ: Θα τελειώσω με δύο τραγουδάκια. Το ένα είναι του Μάνου Ελευθερίου που λέει, «μήπως ζούμε σε άλλη χώρα;». Και το δεύτερο είναι ενός φίλου μου μακαρίτη που λέει, «αν ο κόσμος σας είναι εύγεστη σούπα, το μεζεδάκι είμαι εγώ μέσα».
Ευχαριστώ πολύ.

Πηγή: http://www.parliament.gr/ergasies/showfile.asp?file=syne071220.txt

Ένα μεγάλο ευχαριστώ:

  1. στον Λάμπρο του Αριστερού Παράθυρου (για άλλη μια φορά) ο οποίος και έφερε την ομιλία αυτή στην προσοχή μου (http://aristeroparathiro.pblogs.gr/)
  2. στον Αλλού Φαν Μαρξ για την εικόνα των Ψαριανού, Κοροβέση, Κουράκη (http://afmarx.wordpress.com/).
Αναρτήθηκε από: Τυπάκι | Δεκέμβριος 19, 2007

Το πρόσωπο της χρονιάς

Το περιοδικό Ταϊμ, το οποίο δεν χρειάζεται, πιστεύω, συστάσεις, ανακοίνωσε σήμερα τη λίστα του με τα κορυφαία πρόσωπα για το 2007. Στην κορυφή αυτής ήταν, παραδόξως, ο νυν πρωθυπουργός της Ρωσίας, Βλαντιμίρ Πούτιν.

Πως κι έτσι;

Είναι απλό το θέμα, λέει ο Ρίτσαρντ Στένγκελ (ο δημοσιογράφος του περιοδικού): ο Πούτιν είναι ένας «τολμηρός» ηγέτης, ένας ηγέτης που «αλλάζει το σκηνικό», και που πάνω απ’ όλα έχει φέρει «σταθερότητα» σε μια χώρα που «σπάνια τη γνώρισε», και που υπό την ηγεσία του ανέκτησε το ρόλο της παγκόσμιας υπερδύναμης.

Δεν είναι βεβαίως όλα ρόδινα, προειδοποιεί ο Στένγκελ. Ο Πούτιν δεν είναι δα και κανένας «πρόσκοπος». Ούτε τον ελεύθερο λόγο πολυγουστάρει, ούτε και είναι δημοκράτης με την έννοια που γνωρίζουμε «στη Δύση», και την σταθερότητα που τόσο θαυμάζει το Ταϊμ την έχει επιβάλλει εις βάρος «αξιών και ιδεών που τυχαίνουν εκτίμησης στα ελεύθερα έθνη».

Άσε που δεν ξέρουμε καν αν θα γυρίσει τη Ρωσία σε μια «εποχή καταπίεσης» στα επόμενα 10 χρόνια. Όλα είναι πιθανά σε αυτή τη ζωή.

Ωστόσο το κατόρθωμα της σταθερότητας είναι τόσο εντυπωσιακό, που κάνει το Ταϊμ να παραβλέψει τέτοιες λεπτομέρειες μέσα στον ενθουσιασμό του για τον «ατσάλινο» και «αποφασισμένο» Πούτιν.

Τι κι αν λέγεται ότι ο Πούτιν, αυτός ο πρωταθλητής της σταθερότητας, κέρδισε τις τελευταίες εκλογές με βία, απειλές και προπαγάνδα;

Τι κι αν όσοι φωνάζουν για τον Πούτιν και τις αντιδημοκρατικές πρακτικές του, όπως η Άννα Πολιτκόφσκαγια και ο Αλεξάντερ Λιτβινένκο, δολοφονούνται με τον πλέον γκανγκστερικό τρόπο;

Τι κι αν το έγκλημα και ο εξτρεμισμός, στη νέα Ρωσία της σταθερότητας, φαίνονται να ανεβαίνουν;

Τι κι αν ήρθαμε πρόσφατα στα πρόθυρα ενός νέου ψυχρού πολέμου;

Τι κι αν συνεχίζει να βομβαρδίζει και να δολοφονεί άδικα Τσετσένους άμαχους και άμαχες, προκειμένου να διεξάγει το δικό του βρώμικο πόλεμο στην δικιά του αυλή;

Ο Πούτιν έφερε «σταθερότητα» στη Ρωσία και την έβαλε ξανά στο παιχνίδι της παγκόσμιας εξουσίας. Αυτό μετράει.

Γι’ αυτό άλλωστε και το ύφος του άρθρου δεν είναι κατηγορηματικό ή επικριτικό. Δεν τον κρίνει το Ταϊμ τον Πούτιν, τον θαυμάζει.

Κι είναι όντως αξιοθαύμαστο κατόρθωμα το να μπορείς να στήνεις εκλογές, να διεξάγεις πολέμους, να απειλείς και να σκοτώνεις ανεξέλεγκτα, και να μην σου τη λέει ούτε ΕΝΑΣ για αυτό. Τουλάχιστον, ούτε ένας από αυτούς που ακούγονται.

Είναι αξιοθαύμαστη περίπτωση ο άνθρωπος της χρονιάς, ο οποίος επιβάλλει σταθερότητα χωρίς τον παραμικρό δισταγμό ή διαφωνία μέσα στη παγκόσμια υπερδύναμη του, πράγμα που στο βαθμό αυτό δεν το τολμούν καν οι περισσότερες δυτικές χώρες, συμπεριλαμβανομένης της χώρας όπου το Ταϊμ γράφεται.

Γιαυτό και τον τιμά με τον τίτλο αυτό το Ταϊμ, ενώ παράλληλα φροντίζει με δύο-τρία αφηρημένα «αλλά» να δείξει και την άλλη πλευρά του «θαύματος». Φωτίζοντας ωστόσο το μέγεθος του «επιτεύγματος», το Ταϊμ αφήνει να εννοηθεί ότι ίσως και να αξίζει να αφήσει κανείς τις «αξίες και ιδέες» της δημοκρατίας κατά μέρος, όταν διακυβεύονται αξίες όπως η «σταθερότητα» και το διεθνές στάτους.

Αναρτήθηκε από: Τυπάκι | Δεκέμβριος 16, 2007

Είναι ο κα-emo-ς μου ένα πουλί

Θάνατος στους trendy!

«μια πολύ trendy επιλογή σε ένα emo κόμμα»

Με τα λόγια ακριβώς αυτά χαρακτήρισε η ανεπίσημη (και όπως φαίνεται κι από το εξώφυλλο του Τριφυλλιού, μη-trendy) τηλεοπτική σταρ του ΚΚΕ Λιάνα Κανέλλη την υποψηφιότητα Τσίπρα για την προεδρία του ΣΥΝ.

Λόγια βαριά, υποτιμητικά, αλλά και ολίγον τι trendy και στο πνεύμα των ημερών.

Δε λέει μόνο αυτή την ατάκα βέβαια- ολόκληρη συνέντευξη δίνει, και μιλάει φυσικά για αρκετά θέματα της επικαιρότητας, με το γνωστό ύφος που συναρπάζει και εκνευρίζει συνάμα.

Φυσικά, επίσης, μιλάει και για το θέμα των ημερών, που παραδόξως παίζει ΠΑΝΤΟΥ (μέχρι και στη Μενεγάκη, ως έμαθα), και το οποίο συνοψίζει με την παραπάνω φράση.

Εδώ ακριβώς έρχεται το αξιοπερίεργο: ενώ αποκαλεί, αρκετά αναμενόμενα, τον Τσίπρα τρέντι επιλογή, ταυτοχρόνως εύχεται και καλή τύχη στον κατά τα φαινόμενα αντίπαλο του για την προεδρία Φώτη Κουβέλη, τον εκπροσωπούντα , κατά την ίδια, μια «βαθύτατα δημοκρατική και πολιτισμένη» υποψηφιότητα.

Η ίδια γυναίκα, που στην ίδια συνέντευξη χαρακτηρίζει τον ΣΥΝ ως κόμμα που προωθεί μια «χρηστή διαχείριση του καπιταλισμού» ενώ πασπαλίζει με τη δράση του το «σάβανο των λαϊκών αγώνων» με «στρας», ξάφνου κόπτεται για την «αξιοπρέπεια» που βρίσκεται «εν ανεπαρκεία» στο προαναφερθέν κόμμα και προσφέρει τη δημόσια στήριξη της στον στερημένο «μιντιακών προνομίων» υποψήφιο.

Καλό κι αυτό! Σαν να λέμε ότι θεωρούμε το ΛΑΟΣ κόμμα φασιστικό και ακροδεξιό, και να ευχόμαστε καλή τύχη σε κάποιο αδικημένο από τα μίντια στέλεχος του, το οποίο θεωρούμε αξιοπρεπές και πολιτισμένο. Όσοι θεωρείτε το παράδειγμα μου υπερβολικό, διαβάστε Ριζοσπάστη και τα λέμε… αν η άνωθι συνέντευξη δεν καταφέρει να σας πείσει.

Ποιόν νομίζει ότι κοροϊδεύει η κυρία Κανέλλη;

Προφανώς τους αναγνώστες της εν λόγω συνέντευξης. Ταυτόχρονα όμως, η «αντάρτισσα» υπέρμαχος της βουνήσιας ενότητας στην Αριστερά μας οδηγεί, ηθελημένα και άθελα της αντίστοιχα, σε 2 προφανή συμπεράσματα.

Αφενός, με τη στάση της, ως τόνισε σωστά και ο φίλτατος Αριστερόπαραθυράκιας Λάμπρος, καταθέτει αντί βιογραφικού μια απόδειξη ιδεολογικής καθαρότητας στους ιθύνοντες του Περισσού, δείχνοντας τα δόντια της στον συμβιβασμένο «εχθρό».

Αφετέρου, ωστόσο, με το να ψηφίζει άτυπα υποψήφιο και να τον συνδέει με την χαμένη αξιοπρέπεια και δημοκρατικότητα του ΣΥΝ, η «σύντροφος» Λιάνα επιχειρεί να διχάσει, όσο περνάει από το χέρι της, επ’ ευκαιρία της επερχόμενης εκλογής προέδρου, και να αμαυρώσει την προοπτική της εκλογής Τσίπρα στην προεδρία.

Πως και τέτοια αλλαγή στρατηγικής; Τώρα ανακάλυψε η Κανέλλη την αξία του Κουβέλη, μεγαλοστελέχους– σημειωτέτον- του κόμματος των νεκροθαφτών των λαϊκών αγώνων;

Η μήπως η ενδεχόμενη προεδρία Τσίπρα ενοχλεί και ωθεί σε νέες στρατηγικές, που εκτείνονται πέρα από τη συνήθη διαβολή και λασπολογία κατά του «εχθρού»;

Το σίγουρο είναι ότι στην Κουμουνδούρου, η συγκεκριμένη φτηνή επίθεση πρέπει να ληφθεί αρκετά σοβαρά υπ’ όψην. Αν μη τι άλλο, δείχνει ότι τα πράγματα βαίνουν προς μια κατεύθυνση που ενοχλεί, και έχει αρκετές πιθανότητες να είναι και η σωστή.

Αναρτήθηκε από: Τυπάκι | Νοέμβριος 23, 2007

Βόμβες πάνω απ’ το Ιράν

Μόλις πριν από λίγα λεπτά, διάβασα στην Καναδέζικη Globe and Mail πως η Αμερικάνικη ηγεσία φαίνεται να έχει βρει την λύση στο Ιρανικό πρόβλημα- την ίδια, συμπτωματικά, που έχει δώσει τόσο στο Ιρακινό όσο και στο Βιετναμέζικο πρόβλημα παλαιότερα. Βόμβες, και μάλιστα μπόλικες.

Τα γεράκια των ΗΠΑ φαίνονται να πιστεύουν πως, παρά τις αυξημένες υποχρεώσεις των ΗΠΑ στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, μπορούν μέσα σε ένα διάστημα από 2 βδομάδων το πολύ να αφανίσουν πυρηνικές εγκαταστάσεις, πυραυλικές εγκαταστάσεις, και στρατιωτικές και ναυτικές βάσεις. Μέσω εντατικών βομβαρδισμών από γη, αέρα και θάλασσα, οι ΗΠΑ ελπίζουν ότι θα μάθουν στο Ιράν να φέρεται, όπως έκανε άλλωστε και το Ισραήλ παλαιότερα με τη Συρία και το Ιράκ.

Το μόνο που φαίνεται να τους απασχολεί είναι το εάν το Ιράν, σε αντίθεση με τους προαναφερθέντες, θα αντιδράσει, και πόσο άσχημη θα είναι η αντίδραση αυτή. Χώρια δηλαδή που ο Αραβικός πληθυσμός δεν θα ενθουσιαστεί κιόλας, όταν θα δει ότι οι ΗΠΑ βομβαρδίζουν άλλη μια χώρα σε μια ήδη βασανισμένη περιοχή.

Βεβαίως, αυτό δεν τους σταμάτησε όταν έλουζαν τους Ιρακινούς με συμβατικές βόμβες και πυραύλους αέρος-εδάφους, όπως δεν σταμάτησε και τους Ισραηλινούς όταν, χωρίς να υπολογίζουν τίποτα και κανένα, πήραν το νόμο στα χέρια τους και βομβάρδισαν τη Συρία και το Ιράκ επειδή θεώρησαν ότι απειλήτο το κράτος τους.

Το τυπάκι όμως πιστεύει ότι το Ιράν δεν είναι ούτε Συρία, ούτε Ιράκ. Είναι μια χώρα αποφασισμένη να πάρει την μοίρα της στα χέρια της, έχει σμιλεύσει συμμαχίες και συνεργασίες με δυνατούς ‘παίχτες’ στο διεθνές στερέωμα, ενώ έχει επιδείξει διπλωματική ευλυγισία που λίγες χώρες που έχουν δεχτεί ανάλογη πίεση έχουν επιδείξει (ποιός αλήθεια μπορεί να ξεχάσει το επεισόδιο της σύλληψης των Βρετανών πεζοναυτών, και την εντυπωσιακή- από διπλωματική άποψη- κατάληξη του;).

Δε νομίζω επομένως ότι είναι τόσο εύκολος στόχος το Ιράν. Οι στρατηγοί και οι συμβουλάτορες στις ΗΠΑ σαφέστατα το σκέφτονται αρκετά το ζήτημα, ειδάλλως θα είχαν ήδη ξεκινήσει να επιτίθενται στους Ιρανούς.

Η γνώμη μου είναι ωστόσο, ότι πρέπει να το ξανασκεφτούν λίγο ακόμα, τουλάχιστον μέχρι να καταλήξουν στη λύση της διπλωματίας. Κι αυτό γιατί η λύση της βόμβας στην περίπτωση του Ιράν, είναι το ίδιο αποτελεσματική με ένα μπουκαλάκι μπεταντίν σε ένα κομμένο άκρο.

 

Περισσότερα για τα σχέδια βομβαρδισμού

Περισσότερα για τις συνεργασίες του Ιράν

Αναρτήθηκε από: Τυπάκι | Σεπτεμβρίου 14, 2007

Γιατί ΣΥΡΙΖΑ…

Είναι πολλοί και διακριτοί οι λόγοι που μας οδήγησαν να στηρίξουμε και να δημοσιοποιήσουμε αυτή την στήριξη μας στην ενωτική κίνηση του Συνασπισμού της Ριζοσπαστικής Αριστεράς..

Θεωρούμε σαν ενεργοί πολίτες πως οφείλουμε να εκφράζουμε δημόσια και δίχως συστολές τη γνώμη μας..

Πιστεύουμε πως είναι ανάγκη να ανοιχθούν καινούργιοι δρόμοι στο πολιτικό πεδίο, είναι αναγκαίο να εκφραστεί μια τέτοια πολιτική φυσιογνωμία που:

__ Να βάζει σαν στόχο της την ήττα του νεοφιλελευθερισμού και δικομματισμού από την αριστερά και τα κινήματα..

__ Να ανασυγκροτεί τα κινήματα και τον «ουτοπικό» λόγο της Αριστεράς δείχνοντας πως ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός, επίκαιρος και αναγκαίος..

 

__ Να καταδείξουμε με απλό αλλά και σαφή τρόπο και λόγο πως η ριζοσπαστική Αριστερά έχει σαν όραμα μια νέα, μια άλλη κοινωνία, που ο άνθρωπος θα είναι πάνω από τα κέρδη, και η ελευθερία και η δημοκρατία θα είναι προϋποθέσεις για την έκφραση και την ενεργοποίηση των πολιτών..

 

__ Να κινήσουμε, να ξαναγοητεύσουμε και να ξανασυγκινήσουμε τον κόσμο της Αριστεράς και όχι μόνο..

__ Να κινήσουμε και συγκινήσουμε τον κόσμο της νεολαίας..

Οδηγούμαστε σε αυτήν την επιλογή γιατί με αυτήν μπορούμε να προωθήσουμε καλύτερα ζητήματα που απασχολούν έντονα και προβληματίζουν τον κόσμο όπως αυτά που έχουν να κάνουν με το περιβάλλον το οποίο τόσο βάναυσα ταλαιπωρήθηκε ειδικά φέτος.

Είναι σαφές ότι όσο και αν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι αυτό που θα θέλαμε ή αυτό που έχουμε ανάγκη, αποτελεί ένα μικρό και ανολοκλήρωτο παράδειγμα μιας ενωτικής προσπάθειας στο χώρο της Αριστεράς.

Το τελευταίο διάστημα υπήρξαν κινήματα που ταρακούνησαν την κοινωνία.. Ζήσαμε το «ξύπνημα» ενός σημαντικού τμήματος της κοινωνίας, της νεολαίας.. Επιβεβαιώθηκε ξανά ότι μπορούν να κερδηθούν μικρές η μεγάλες μάχες..

Πιστεύουμε πως το μείζον σήμερα δεν είναι η όποια ιδεολογική καθαρότητα αλλά η ενωτική συμβολή για την ανατροπή του νεοφιλελευθερισμού και του δικομματισμού που θολώνει τον ορίζοντα και μας πνίγει τις ανάσες..

 

Με βάση αυτά τα ελάχιστα σημεία η συμμετοχή μας δεν είναι συμβολική και τυπική.. Είναι ενεργητική και αποβλέπει στην προβολή ειδικά των παρακάτω σημείων:

 

Ανεξαρτησία από τον δικομματισμό σε όλα τα επίπεδα.

Η αριστερά να μην ξαναγίνει ουρά της αστικής πολιτικής και ούτε να αυτοπεριθωριοποιηθεί..

 

Η ενότητα της Αριστεράς αφορά ολόκληρη την κοινωνική και πολιτική αριστερά. Αποτελεί όρο ενός άλλου πολιτικού πολιτισμού που απαντά με ρεαλισμό αλλά και χρώμα στην απαίτηση για αποτελέσματα με άλλο στίγμα..

Θέλουμε να ανοίξει μια γενική συζήτηση για τους βασικούς φορείς προώθησης του νεοφιλελευθερισμού και επομένως και σχετικά με την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Πιστεύουμε ότι μια σύγχρονη αριστερά πρέπει να λέει ένα ξεκάθαρο «όχι».. ένα φτάνει πια στην Ευρώπη του νεοφιλελευθερισμού, του ρατσισμού, του πολέμου..

 

 

Για μια νέα σχέση της πολιτικής με την κοινωνία και τα κινήματα..

Για μια νέα σχέση της Αριστεράς με τον κόσμο της εργασίας και της νεολαίας..

με το περιβάλλον και τον πολιτισμό..

Για μια νέα σχέση της Αριστεράς με το μέλλον..

 

Για να γίνη ο πολιτικός λόγος και η κοινωνική δράση… Ποίηση…

 

 

Αναδημοσίευση από τον Αίολο

Ραντεβού στις κάλπες!

Αναρτήθηκε από: Τυπάκι | Αύγουστος 17, 2007

Ψευδό-διλήμματα

 

Έτυχε, ακούγοντας πρόσφατα ένα πρόγραμμα των Scratch Perverts (ομάδα dj’s του εξωτερικού, τρελλά τυπάκια) να ακούσω ένα απόσπασμα από ένα stand up του κορυφαίου, κατά τη γνώμη μου πάντα, κωμικού Bill Hicks, σχετικά με το ποιός κυβερνάει πραγματικά στις Η.Π.Α.

Μέσα σε λίγες προτάσεις, ο Hicks τα λέει όλα. Eξηγεί το γιατί τα δικομματικά διλήμματα, όπως το δίλημμα Ρεπουμπλικάνοι-Δημοκρατικοί, είναι ψευδή. Εξηγεί το γιατί όποιο κόμμα και να βγει, τις αποφάσεις τις παίρνουν άλλοι.

Συνομωσιολογία; Ίσως. Το σίγουρο είναι ότι εξηγεί την ανεξαρτήτως κυβερνήσεως συνέχεια ορισμένων… πολιτικών επιλογών, όπως οι ιδιωτικοποιήσεις ή, στην περίπτωση των Η.Π.Α., οι συνεχείς πόλεμοι κατά όσων… απειλούν την ασφάλεια τους.

Εν όψει και των δικών μας εκλογών, καλό είναι να έχουμε στο μυαλό μας τα λόγια του Hicks. Βιομήχανοι και καπιταλιστές, όπως αυτοί που περιγράφει, υπάρχουν παντού… ο νοών νοείτω.

Είναι πολύ λίγοι αυτοί που ελέγχουν τα πάντα και μπορώ να το αποδείξω… Είναι πολύ λίγοι, μια μικρή ελιτ, αυτοί που ελέγχουν όλους αυτούς τους μεγάλους οργανισμούς, συμπεριλαμβανομένων των δημοφιλών μέσων μαζικής ενημέρωσης. Αισθάνομαι ότι όποιος και να εκλεγεί πρόεδρος, – όπως συνέβη και με τον Κλίντον – ότι υποσχέσεις και να έχεις δώσει στην προεκλογική καμπάνια, μόλις κερδίσεις, βρίσκεσαι σε ένα γεμάτο καπνό δωμάτιο μαζί με τους 12 μεγαλοβιομήχανους καπιταλιστές (σ.μ. scumfucks, συμπληρώνει ο Hicks αλλά ελέω σωστής μετάφρασης δεν προσθέτω) που σε οδήγησαν εκεί μέσα, και εκεί εμφανίζεται μια μικρή οθόνη… Και ένας χοντρός τύπος που καπνίζει ένα πούρο λέει «Παίχτε το φίλμ».

Εκεί λοιπόν βλέπεις μια λήψη της δολοφονίας του Κένεντυ από μια γωνία που δεν έχεις ξαναδεί, και που μοιάζει υπερβολικά να προέρχεται από εκείνο το λοφάκι με το γρασίδι (σ.μ. στη συγκεκριμένη τοποθεσία, σε αντίθεση με το επίσημο πόρισμα για τη δολοφονία, μάρτυρες είχαν υποστηρίξει ότι είχαν δει άτομα να κινούνται ύποπτα την ώρα της δολοφονίας)… και τότε η οθονίτσα εξαφανίζεται, και τα φώτα ανάβουν, και ρωτάνε το νέο πρόεδρο «Καμιά ερώτηση;»

«Απλά πείτε μου ποιό είναι το πρόγραμμα μου!».

«Καταρχάς, θα βομβαρδίσουμε τη Βαγδάτη…»

«Έγινε!!!»

Καλές μας διακοπές.

Αναρτήθηκε από: Τυπάκι | Ιουλίου 2, 2007

Λάδια και φωτιές

 

Σαν να μην έφταναν οι άπειρες φρικαλεότητες και κακουχίες που έχει υποστεί αυτός ο αδικημένος από την ιστορία και τη διεθνή κοινότητα λαός, οι Παλαιστίνιοι αντιμετωπίζουν πλέον και το ενδεχόμενο γενικευμένου εμφυλίου πολέμου.

Τέτοιες εξελίξεις τουλάχιστον προμηνύει η εγκατάσταση κυβερνήσεως «εκτάκτου ανάγκης» από τον αγαπημένο κανακάρη της Δύσης, τον «πρόεδρο» Μαχμούντ Αμπάς, ηγετική φυσιογνωμία της Φατάχ και πολέμιο της κυβέρνησης της Χαμάς από την πρώτη κιόλας μέρα της. Η εν λόγω «κυβέρνηση», η οποία χαίρει πλήρους στηρίξης από τους υπέρμαχους της δημοκρατίας σε Ουάσιγκτον και Ιερουσαλήμ, ανακοινώθηκε την ίδια στιγμή που υπάρχει… νόμιμα εκλεγμένη δημοφιλής κυβέρνηση στην Παλαιστίνη από το 2006!

Φαίνεται πως η κυβέρνηση της Χαμάς, ή οποία εξελέγη καθαρά-πεντακάθαρα από τον Παλαιστινιακό λαό τον περασμένο Γενάρη, ενόχλησε πολύ κόσμο σε Δύση και Ισραήλ, οι οποίοι φαίνεται πως είναι σε θέση να εκτιμήσουνε το συμφέρον και τις προτιμήσεις των Παλαιστινίων καλύτερα από τους ίδιους. Επόμενο ήταν οι εν λόγω κύριοι, για να προστατέψουν τους Παλαιστίνιους από τους εαυτούς τους που λέει και ο Τσόμσκυ, να ξεκινήσουν από τον Γενάρη εκείνο άλλο ένα εξοντωτικό εμπάργκο στον Παλαιστινιακό λαό, μπας και βάλει μυαλό.

Αφού το εμπάργκο, το οποίο πέρα από το ότι γονάτισε το μέσο Παλαιστίνιο για άλλη μια φορά δεν άφησε καλά-καλά την κυβέρνηση της Χαμάς να εφαρμόσει το κυβερνητικό της πρόγραμμα, δεν έπιασε, ο άξων της δημοκρατίας είπε να αναλάβει δράση εκ των έσω. 

Έτσι ο κύριος Αμπάς με τις ευλογίες της Δύσης και των Ισραηλινών ανακοίνωσε τη διάλυση του (δημοκρατικά διεξαχθέντος) «πραξικοπήματος» της Χαμάς και την επαναφορά της Παλαιστίνης στον ίσιο δρόμο, καθώς και την πρόθεση του να διατηρήσει αυτό το παράνομο κυβερνητικό εξόγκωμα στο πολιτικό σώμα της Παλαιστίνης μέχρις ώτου οι συνθήκες να επιτρέψουν τη διεξαγωγή εκλογών. Μέχρι να είναι σίγουρος, με άλλα λόγια, ότι θα έχει στο τσεπάκι τις επόμενες εκλογές.

Η ΕΕ και οι ΗΠΑ, βλέποντας μια αχτίδα φωτός να ξεπροβάλλει από τον συννεφιασμένο ουρανό της Παλαιστίνης, ανακοίνωσαν την επανέναρξη της βοήθειας προς την Παλαιστινιακή αρχή, εκφράζοντας παράλληλα την ελπίδα ότι η κρίση θα τελειώσει. Το Ισραήλ, με συγκρατημένο ενθουσιασμό για τις εξελίξεις αυτές, φρόντισε απλά να διασαφηνίσει στους παράλογα εξοργισμένους Παλαιστίνιους τι θα συμβεί αν δεν σκύψουν το κεφάλι, με το να τους κόψει προειδοποιητικά την παροχή πετρελαίου (μιας και η μοναδική εταιρία παροχής πετρελαίου είναι, αρκετά απροσδόκητα, Ισραηλινή) και να τους λούσει με πλαστικές σφαίρες και χημικά.

Τα καταφέρανε λοιπόν οι μυαλάρες της Δύσης να βάλουν τα θεμέλια για ισορροπία και ειρήνη στην περιοχή, με το να υποστηρίξουν την παράλληλη εγκαθίδρυση δεύτερης κυβέρνησης. Φαντάζομαι δεν τους πέρασε από το μυαλό ότι η ύπαρξη δύο ξεχωριστών αρχών και δύο δυνάμεων ασφαλείας στον ίδιο χώρο μπορεί να καταλήξει σε εμφύλιες συρράξεις και βιαιοπραγίες, όπως κι έγινε στη Γάζα και σε πολλές περιοχές των κατεχόμενων, όπου η μια κυβέρνηση πάει να διώξει την άλλη.

Δεν θα φαντάστηκαν, υποθέτω, ότι η Χαμάς θα ενοχλείτο. Θα το καλοσκεφτούνε, σου λέει ο άλλος, και θα πάρουνε τον πούλο για να αναλάβουν την κυβέρνηση οι δικοί μας, ή μάλλον, οι νόμιμα εκλεγμένοι από εμάς

Ο Παλαιστινιακός λαός βέβαια, θέλει τους άλλους, τους ακατάλληλους. Η βούληση του ωστόσο είναι μάλλον δευτερεύον ζήτημα για αυτούς που, με τη στήριξη της κυβέρνησης Αμπάς, προωθούν τον «κατάλληλο», και μέσω αυτού έναν νέο εμφύλιο σπαραγμό.

Κάποιοι αδαείς, στις τάξεις των οποίων συγκαταλέγεται και η πλειοψηφία των Παλαιστίνιων, φωνάζουνε και ξαναφωνάζουνε ότι με κινήσεις σαν αυτές το χάσμα μεταξύ των Παλαιστίνιων μεγαλώνει, η ενότητα στα Παλαιστινιακά εδάφη πληγώνεται ανεπανόρθωτα, και ότι ο στόχος της ελευθερίας και της ειρήνης στα κατεχόμενα γίνεται ολοένα και πιο αδύνατος.

Άκου φίλε μου πράγματα!

Σε λίγο θα μας πούνε ότι ο πραγματικός σκοπός της στήριξης της κυβέρνησης Αμπάς είναι η καθιέρωση μιας κυβέρνησης- μαριονέτας της Δύσης, κι ο κατακερματισμός και η αποδυνάμωση της υπάρχουσας Παλαιστινιακής αρχής. Θα μας πούνε ότι με το να προκαλέσουν τέτοιο πανικό και αλληλοσπαραγμό στα κατεχόμενα, οι δημοκράτες της Δύσης θα βρουν μια παραπάνω δικαιολογία για να αποδώσουνε το Παλαιστινιακό πρόβλημα στους ίδιους τους Παλαιστίνιους και να στηρίξουν τις ειρηνικές πρωτοβουλίες του Ισραήλ για ισορροπία και πρόοδο στα Παλαιστινιακά εδάφη. Θα μας κάνουνε να πιστέψουμε ότι αντί να στηρίξουν την ειρηνική επίλυση του Παλαιστινιακού ζητήματος, ΗΠΑ κι ΕΕ ρίχνουν τόνους λάδι σε μια φωτιά που καίει τη Μέση Ανατολή και τους Παλαιστίνιους εδώ και χρόνια.

Δε φταίει κανένας άλλος, οι Παλαιστίνιοι φταίνε. Να μάθουν άλλη φορά ότι στις εκλογές ψηφίζουμε αυτό που θέλει η Ουάσιγκτον και η Ιερουσαλήμ.

Η δικιά μας γνώμη, το πολύ πολύ, να μας φέρει περισσότερη δυστυχία.

 

Το χρονικό της ντροπής, μέσα από τα μάτια αρθρογράφων και παρατηρητών:

http://www.msnbc.msn.com/id/19242616/

http://news.bbc.co.uk/2/hi/middle_east/6754499.stm

http://www.enet.gr/online/online_hprint?q=%D0%C1%CB%C1%C9%D3%D4%C9%CD%C7&a=&id=45674484 

http://www.tehrantimes.com/Description.asp?Da=6/27/2007&Cat=2&Num=017

http://www.enet.gr/online/online_hprint?q=%D0%C1%CB%C1%C9%D3%D4%C9%CD%C7&a=&id=3938852

http://www.mg.co.za/articlepage.aspx?area=/breaking_news/breaking_news__international_news/&articleid=311660

Older Posts »

Kατηγορίες